1994-cü il yanvar ayının son günləri idi. Qarabağın erməni işğalçılarından müdafiəsi uğrunda gərgin döyüşlər gedirdi. Ermənilər bütün istiqamətlərdən hücum edirdilər. Ordumuzun vətənpərvər zabit və əsgərləri isə düşmən hücumlarının qarşısını almaq, Qarabağı qorumaq üçün cəsarətlə döyüşürdülər.
Həmin günlər Ağdərə rayonu istiqamətində də qızğın döyüşlər səngimək bilmirdi. Rayonun Şəhriyar qəsəbəsinin yaxınlığındakı böyük strateji əhəmiyyətə malik olan Gödəkburun yüksəkliyi uğrunda qanlı döyüşlər gedirdi. Döyüşçülərimizin arasında "Qartal" ləqəbli gənc zabit Aydın Manerov da var idi.
Nəyin bahasına olursa-olsun, bu əlverişli yüksəkliyi ələ keçirməyə can atan azğınlaşmış quldurlar döyüşə yeni qüvvələr cəlb edərək hücumlarını həm genişləndirir, həm də gücləndirirdilər. Döyüşçülərimiz isə bir addım belə geri çəkilmədən qəsbkarlara qarşı ciddi müqavimət göstərirdilər. Təəssüflər olsun ki, kiçik leytenant A.Manerov 29 yanvar 1994-cü ildə səngimək bilməyən bu gərgin döyüşdə şəhid oldu. Onun ölümü döyüşçü yoldaşlarını daha da hiddətləndirdi, qisas hissini daha da artırdı. Həmin gün erməni işğalçılarının hücumlarının qarşısı qətiyyətlə alındı, yüksəkliyin işğal olunması təhlükəsi sovuşdu.
Böyük kədər hissi ilə 31 yaşında Vətən torpaqlarının azadlığı uğrunda şəhid olmuş Aydın Manerovun ömür və döyüş yolunu vərəqlədik. Öyrəndik ki, o, 1965-ci ildə Bakıda dünyaya göz açıb. Orta təhsilini başa vurduqdan sonra bir müddət Neft Daşlarında çalışıb.
Əgər erməni separatçıları 1980-ci illərin sonlarında əsrlərdən bəri Qarabağda, doğma ocaqlarında yaşayan azərbaycanlıların evlərinə, kəndlərinə hücum etməsəydilər, ölüm və qan qoxulu müharibəni alovlandırmasaydılar, Aydın da qismətinə düşən ömrü yaşayacaqdı. Amma təəssüflər olsun ki, erməni işğalçıları silaha əl ataraq qədim Azərbaycan torpaqlarında qan tökdülər. Vətənin belə dar günündə Aydın hərbçi olmaq qərarına gəldi. Ailəsindən xəbərsiz könüllü olaraq yenicə yaradılan özünümüdafiə taborlarından birinə yazıldı. Əyninə hərbi forma geyinərək silaha sarıldı, qısa çəkən təlim-məşqlərdən sonra Vətənin müdafiəsinə atıldı. Xidmətə başladığı ilk günlərdən cəsarəti və hünəri ilə seçildi. Torpaqlarımız uğrunda vuruşaraq qəhrəmanlıqlar göstərdi, igidliyi ilə əsgərlərinə nümunə oldu.
Ürəyi vətən eşqi ilə döyünən gənc zabit şərəfli döyüş yolu keçdi. Düşmən üzərinə qorxu bilmədən qələbə əzmi ilə atıldı. Döyüş yolu Ağdərə, Laçın, Füzuli, Ağdam, Tərtərdən keçdi. İştirak etdiyi bütün əməliyyatlarda zabit kimi üzərinə düşən bütün tapşırıqları layiqincə yerinə yetirdi. Qəhrəmanlığı və igidliyi ilə şəxsi heyətin hörmət və rəğbətini qazandı. Laçın rayonu uğrunda gedən döyüş zamanı yaralandı. Yaraları tam sağalmamış yenidən cəbhəyə qayıtdı. Artıq o əsgər deyildi, zabit - taqım komandiri idi.
Bir vaxtlar oxuduğu Nizami rayonundakı 229 nömrəli orta məktəbdə hər il yanvar ayının 30-da şəhidin xatirəsini yad etmək üçün anım mərasimi keçirilir. Tədbirdə müəllim və şagirdlər, döyüşçü yoldaşları, doğmaları Aydın Manerovun xatirə gecəsinə yığışırlar. Onlar cəsur zabitin şərəf dolu ömür və döyüş yolundan söz açırlar. Aydını tanıyanlar onunla bağlı acılı-şirinli xatirələrini dilə gətirirlər. Şagirdlər şəhidliyi, qəhrəmanlığı, vətənpərvərliyi tərənnüm edən şeirlər söyləyir, mahnılar oxuyurlar. Belə anım mərasimləri bir daha onu göstərir ki, yurdumuzun azadlığı uğrunda canından keçmiş şəhidlər heç vaxt unudulmur, həmişə hörmətlə xatırlanır.
Gənc leytenantla çiyin-çiyinə vuruşmuş zabit E.Ağayev onun son döyüşündən söz açaraq dedi ki, Aydın bu savaşda bir komandir kimi dəqiq və düzgün göstərişləri ilə tabeliyində olan döyüşçülərin həyatını xilas etdi, onların düşmən mühasirəsinə düşməyinin qarşısını aldı. O, bütün döyüşlərdə ön sıralarda vuruşurdu, əsgərlərini qəhrəmanlığa, igidliyə və qələbəyə ruhlandırırdı. Təəssüflər olsun ki, cəsur zabit işğalçıların gülləsinə tuş gəldi. Hospitala çatdırılsa da, həyatını xilas etmək mümkün olmadı.
Aydın Manerovun həyat yoldaşı Gülarə Kərimova isə arxada qalıb tarixə çevrilmiş ötən illəri belə xatırladı:
- 1990-cı il 20 Yanvar faciəsinin şəhidlərini torpağa tapşıranda Aydınla birlikdə xiyabana getmişdik. Dəfn mərasimindən sonra dəniz kənarına gəldik. O, Xəzərin bir-birini qovan ləpələrinə baxıb dedi ki, dənizin hər günü sakit, dalğasız ötmədiyi kimi, insan ömrü də çovğunsuz, tufansız olmur. Bəzən insan gözləmədiyi elə hadisə ilə qarşılaşır ki, bu hadisə onun həyatının məcrasını tamam başqa bir səmtə dəyişir. İllərdən bəri ağrı-acılarını yaşadığımız 20 Yanvar faciəsi Aydının gələcək ömür yolunu tamamilə dəyişmişdi. Həyat yoldaşım bizi dörd divar arasında tək qoyub könüllülər taborunun tərkibində cəbhə bölgəsinə yola düşdü. Onun döyüş yolu Laçın, Ağdam, Şuşa, Tərtər, Füzuli və Ağdərədən keçdi. Aydın bir dəfə Laçında, bir dəfə isə Ağdərədə yaralanmışdı. Yaralı olsa da, o, yenə cəbhəyə qayıtmışdı. Artıq neçə vaxtdır illəri Aydınsız qarşılayıb yola salırıq. Həyat yoldaşımdan yadigar qalmış uşaqlarla nəfəs alıram, onlarda təskinlik tapıram.
Azərbaycan Respublikasının suverenliyinin və ərazi bütövlüyünün qorunmasında, Vətən torpaqlarının erməni işğalçılarından müdafiə edilməsində şəxsi igidlik və şücaət göstərdiyinə görə, kiçik leytenant Manerov Aydın Mahmud oğlu (ölümündən sonra) Azərbaycan Prezidenti Heydər Əliyevin 15 yanvar 1995-ci il tarixli sərəncamı ilə "Azərbaycan Bayrağı" ordeninə layiq görülmüşdür. Cəsur zabitin bir vaxtlar yaşadığı Q.Qarayev küçəsindəki 49 nömrəli evin fasadına xatirə lövhəsi vurulmuşdur.
Aydının igidliyi, qəhrəmanlığı yazıçılarımızın, şairlərimizin, bəstəkarlarımızın da yaradıcılığında öz əksini tapmışdır. Bəstəkar Cavanşir Quliyev şair Əli Vəkilin "Aydınımız" şeirinə mahnı bəstələmişdir.
V.MƏMMƏDQULUOĞLU,
"Azərbaycan"
