Neftçalanın Aşağı Qaramanlı kəndindəki küçələrdən biri ölkəmizin ərazi bütövlüyü uğrunda gedən döyüşlərdə şəhid olmuş Yaşar Kərimovun adını daşıyır. Küçənin başlanğıcında kiçik məlumat lövhəsi də qoyulub. Lövhədə yazılıb: "Şəhid Yaşar Kərimov küçəsi".
Şəhərdən fərqli olaraq kənd yerində hamı bir-birini yaxından tanıyır. Ona görə də şəhidin evini tapmaqda elə bir çətinlik çəkmədik. Həyət qapısından addımımızı içəri qoyan kimi şəhidin qardaşı Namiq və anası Şəfiqə xanım ilə qarşılaşdıq. Qısa tanışlıqdan sonra çöldə qoyulmuş masa arxasında oturduq. Şəhid Yaşar Kərimov illər əvvəl bu həyətdə böyümüş, ömür yolu buradan başlamışdı. Elə cəbhəyə də könüllü bu ocaqdan yollanmışdı.
Həmin günlərdən söz açan şəhid anası Şəfiqə Kərimova dedi ki, Birinci Qarabağ müharibəsi başlayanda oğlum könüllü cəbhəyə yollandı: "Bir müddətdən sonra Yaşarın Ağdam istiqamətində vuruşduğunu öyrəndik. Günlər ötüb keçdikcə narahatlığımız artırdı. Vəziyyət gərgin olduğuna görə oğlumdan heç bir xəbər öyrənə bilmirdik. Nigaranlığımıza son qoymaq üçün atası günlərin birində cəbhə bölgəsinə - Ağdama getdi. Həmin gündən gözümüz yollarda, qulağımız səsdə qaldı. Xoş xəbər gözləyirdik. İki gündən sonra cəbhə bölgəsindən qayıdan Yaşarın atası çox kədərli idi. Dediklərindən məlum oldu ki, nə qədər axtarıb soraqlaşsa da, uşağın nə ölüsündən, nə dirisindən bir xəbər öyrənə bilib. Bu kədərli xəbərdən çox sarsıldıq. O gündən gözümüz yollara dikili qaldı.
Gözlərinin yaşını silən Şəfiqə xanım dərindən ah çəkəndən sonra sözünə davam etdi: "Hər gün çıxıb həyət qapısının ağzında oturub oğlumun yolunu gözləyirdim. Bundan başqa əlimdən heç nə gəlmirdi. Hər avtobus, hər maşın dayananda elə zənn edirdim ki, Yaşar gəlir. Amma oğlumdan bir xəbər çıxmırdı. Balamı gözləməkdən gözümün kökü saralmışdı. 1994-cü ildə Qarabağ müharibəsi dayanandan sonra ümid etdik ki, daha müharibə qurtardı, yəqin Yaşar sağ-salamat qayıdar. Amma oğlumdan xəbər çıxmırdı. Bir çox əlaqədar təşkilatlara, rəsmi dövlət orqanlarına müraciət etsək də, balamın taleyindən heç nə öyrənə bilmədik. Amma ümidimizi də üzmürdük.
Ananın gözləri yaşarır, danışa bilmir. Səsindən, baxışlarından kədər süzülürdü. Bir az keçmiş özünə gəlib sözünə davam etdi: "Günlərin birində oğul həsrətinə dözə bilməyən həyat yoldaşım dünyasını dəyişdi. Yazıq kişi Yaşardan nigaran getdi. İkinci Qarabağ müharibəsi başlayanda inanırdıq ki, tezliklə ordumuz torpaqlarımızı işğaldan azad edəcək, itkin düşmüş övladımızdan xəbər çıxacaq. Oğlum sağ-salamat qayıdacaq, gözlərimiz yollardan çəkiləcək. Ümidlərimiz doğruldu. Azərbaycan Ordusu erməni işğalçılarını diz çökdürdü, Qarabağ işğaldan azad olundu. Amma təəssüf ki, oğlumdan yenə bir xəbər çıxmadı. Buna baxmayaraq, həyət qapısının ağzından çəkilmədim. 31 il idi ki, gözlərim oğul həsrətilə yollara dikili qalmışdı. Axır ki, uzun illərdən sonra - 2024-cü il iyul ayının 18-də Yaşarın nəşinin tapıldığı barədə xəbər eşitdik. Bütün kənd camaatının iştirakı ilə oğlumu torpağa tapşırdıq. Artıq gözüm yollardan yığılıb. İndi daha əvvəlki kimi həyat qapısının ağzında oturub yollara baxmıram. Tez-tez gedib balamın məzarını ziyarət edirəm".
Şəhid anasının kədərli söhbətini sonadək dinlədik, ağrı-acısına şərik olduq, dərdini ovutmağa çalışdıq. Həm də şəhid Yaşar Ələkbər oğlu Kərimovun ömür və döyüş yolunu vərəqlədik. Öyrəndik ki, Yaşar Kərimov 1967-ci ildə dünyaya göz açıb. Orta təhsilini doğma kəndindəki məktəbdə alıb. On səkkiz yaşına çatanda keçmiş ittifaq ordusunda xidmətə çağırılıb. Əsgəri borcunu yerinə yetirdikdən sonra doğmalarının yanına qayıdıb. Bir müddət Neftçala Yod-Brom Zavodunda işləyib. Çox keçməyib sevib-seçdiyi qızla ailə həyatı qurub. Bir oğul ovladı dünyaya gəlib, adını el-obaya yaraşdıraraq Elmir qoyub. Onun belə sevinc dolu günləri Qarabağ müharibəsinin gərgin çağlarına təsadüf edib. Azərbaycanın əbədi-əzəli torpaqlarını ələ keçirməyə çalışan erməni işğalçıları dinc insanları öldürür, evləri odlara qalayırdılar. Gündən-günə vəziyyət gərginləşir, ara qarışırdı. Bütün bu ağrı-acılara dözə bilməyən, ürəyi Vətən eşqi ilə döyünən Yaşar 1993-cü ilin iyul ayında könüllü olaraq döyüşlərə yollanır. Onların bölüklərini gərgin döyüşlər gedən Ağdam istiqamətinə aparırlar. Yaşar Kərimov 1993-cü il iyulun 23-də Şelli kəndi uğrunda gedən döyüşlərdə itkin düşür.
Qardaşı Namiq Kərimov dedi ki, qardaşı çox vətənpərvər idi: "Azyaşlı övladını, ailəsini qoyaraq Vətən torpaqlarının müdafiəsinə yollandı. Təəssüflər olsun ki, onun döyüş yolu qısa oldu. Onu tanıyanların dediklərinə görə, Yaşar Ağdamın Şelli kəndini işğal etməyə cəhd göstərən ermənilərə qarşı sonacan cəsarətlə vuruşan əsgərlərin sırasında olub. Uzun illər Yaşarın yolunu gözlədik. Qardaşımın nəşinin tapılması üçün bizdən də, oğlundan da DNT analizləri götümüşdülər. Dövlət strukturları tərəfindən davamlı araşdırmalar aparılırdı. Aparılan araşdırmalar nəticəsində axır ki, Yaşarın nəşi tapıldı. Məlum oldu ki, qardaşım 23 iyul 1993-cü ildə Şelli uğrunda gedən döyüşlərdə şəhid olub. Üstündə sənədləri olmadığına görə onu Bərdə rayonunda naməlum döyüşçü kimi dəfn ediblər. Nəhayət, 2024-cü ilin iyul ayında də DNT analizləri nəticəsində onun kimliyi və harada dəfn olunduğu müəyyənləşib".
Yaşar Kərimov Aşağı Qaramanlı kənd qəbiristanlığında Müdafiə Nazirliyinin hərbçilərinin yaylım atəşi və Dövlət himninin sədaları altında torpağa tapşırılıb. Onun tabutuna bükülmüş üçrəngli bayraq şəhidin oğlu Elmir Kərimova təqdim olunub. Şəfiqə xanımın isə gözləri yollardan yığılsa da, oğlunun məzarında qalıb.
Vahid MƏHƏRRƏMOV,
"Azərbaycan"
jpg_1775743409.jpg)
