Hərdən uşaqlığım üçün yaman qəribsəyirəm. Ona görə yox ki, o zaman hər şey son dərəcə yaxşı idi. İkinci Dünya müharibəsindən xeyli keçsə də, fəsadları göz qabağındaydı. Yoxsulluq məişətdə özünü kifayət qədər hiss etdirirdi. Amma insanlar nikbin və mehriban idilər.
Qonşuluq vardı. Oğlan uşaqları bir küçədə yaşadıqları qızların təəssübünü çəkərdilər. "Görənlər, eşidənlər nə deyər?" sözünün təsir dairəsi elə böyük idi ki, bu sərhədi ötüb keçmək kimsənin ağlına belə gəlməzdi.
Məktəbdə yaxşı geyinənlər, sərvət sahibi olan ailələrin övladları deyil, təhsildə, təlimdə fərqlənənlər irəli çəkilir və hər kəsin həsədinə səbəb olurdu. Yaşlı adamların çətinliklə daşıdıqları çantaya kömək edənə "sən onun nökərisən?" sözünü heç kim nə fikrinə, nə də dilinə gətirərdi. Bizə elə gəlirdi ki, müəllim o qədər müqəddəsdir ki, hətta çörək belə yemir. Daha indiki kimi şagird, valideyn müəllimlərin üstünə ayaq almazdı. Yolunu azan el qınağına tuş gələrdi. Və bu, ən böyük cəza növü idi.
Zaman dəyişdikcə hər şey tərsinə döndü. İnsanlar biri-birindən "qopmağa" başladı. Qonşuluq dəmir qapıların arxasında həbs olundu. Ünsiyyət azaldı. "Məndən ötdü qardaşıma dəydi, saman çuvalına dəydi" ifadələri vətəndaşlıq qazandı. Səmimiyyətin, gülüşün, dostluğun azalmasını acı-acı daddıq. Həsəd hissi ürəklərdə taxt qurdu. Alicənablıq nadir hadisəyə çevrildi. Bütün bunlar bizim dediyimiz cəmiyyətdə, hər gün rastlaşdığımız adamların soyuq baxışlarında, təkəbbürlü insanların varlığında özünü büruzə verməyə başladı.
İndi mənim bütün bunların yox olub əvvəlki illərin səmimiyyətini yaşamaq istədiyimə əsas varmı?
Hələ gec deyil. İstəsək yenə də həmin gözəl anları, gözəl dəyərlərimizi yenidən qaytarıb, sözün həqiqi mənasında, könül rahatlığı tapa bilərik! Könül rahatlığı isə hər şey deməkdir.
44 günlük Vətən müharibəsi bizə təkcə qələbə sevinci bəxş etmədi. Bir yumruq olub birləşməyi, insanlığa qayğını, səmimiyyəti, birləşib bir olmağı, həmrəyliyi öyrətdi. Daha doğrusu, yatmış, öləzimiş hisslərimizi oyatdı. Təlaşlı, qorxulu günlər, mülki şəhid sözünün vahiməsi belə insanlığın qarşısını kəsə bilmədi. Kim nəyi bacarırdısa, göstəriş gözləmədən yerinə yetirirdi. Çünki insanları bir amal birləşdirirdi. Vətənə sahib çıxmaq həm də insanlığın çətin imtahanından çıxmaq idi. Və biz bir xalq olaraq bunu bacardıq!
Bu gözəl mərhələnin davamı üçün sosial platforma "qəhrəman"larına, televiziyanın bayağı verilişlərinə, səsindən, sənətindən çox üryanlığı ilə tamaşaçı qazanmağa səy göstərən müğənnilərə, reytinq xatirinə öz şəxsi problemlərini həll edə bilməyən zəif insanları ekrana çıxarıb gülüş obyektinə çevirənlərə "durun" deyilməlidir. Özümüz danışıb, özümüz eşitməməliyik. "Durun"u hamımız deməliyik. Hər birimizdən başlayaraq səlahiyyət sahiblərinədək hamımız.
Rəfiqə SADIQOVA,
yazıçı-jurnalist
