Ən ağrılısı odur ki, dişinlə-dırnağınla, bütün varlığınla hansısa məqsəd uğrunda çalışasan, çox böyük qurban, itki və əziyyət bahasına həmin məqsədə çatasan, amma onu görməyəsən, yaşamayasan. Adamı göynədən odur…
Mayor Fərid Ələkbərovun həyatında da elə olub. Vətən sevdalı zabitin döyüş yolu 2020-ci il sentyabrın axırlarında Vətən müharibəsində başlayıb. Murovdağda qarlı aşırımın keçilməz yüksəkliklərinin alınmasında fəal iştirak edən, Cəbrayıl, Füzuli, Şuşa istiqamətində gedən döyüşlərdə şücaət göstərən, Xankəndi – Şuşa yolundakı dolaylarda gedən qanlı döyüşdə düşmənlə üz-üzə savaşan Fərid həmin döyüşdə qəhrəmancasına şəhid olub. Onun ən böyük amallarından, arzularından biri Xankəndiyə bayraq sancmaq idi. Az qalmışdı, lap az. Amma həyatına son qoyan düşmən gülləsi onu arzusuna çatmağa imkan vermədi.
O, Ermənistan silahlı qüvvələrinin sərhədboyu ərazilərlərdə törətdiyi ardıcıl təxribatlara qarşı Azərbaycan Ordusunun əks-hücum əməliyyatları başlayanda döyüşdə olduğunu heç kəsə deməmişdi. Vətən müharibəsindən bir müddət əvvəl Gəncədə yaradılan könüllü dəstədə günlərlə təlim keçib, könüllülərə minaatanların döyüş qaydalarını öyrədib. Sonra Füzuli bölgəsinə gedərək təlimləri dağ-çöl şəraitində həyata keçirib.
Sentyabrın axırlarından başlayaraq 42 gün Murov silsiləsindəki yüksəkliklərin, Cəbrayıl, Füzuli və Şuşanın azadlığı uğrunda düşmənə qarşı qəhrəmancasına döyüşüb. Noyabrın 7-də sonuncu dəfə anası ilə danışıb: “Şuşa azad edilib, ana! Tez-tez zəng edə bilməyəcəyəm. Telefonla əlaqə saxlamaq imkanı olmaya bilər. Dağlıq ərazidir, şəbəkə tutmaya bilər, sən narahat olma”.
Noyabrın 8-də ermənilər Şuşaya yenidən hücum etməyə cəhd göstəriblər. Fərid tabeliyində olan döyüşçülərlə onların təxribatının qarşısını alaraq ölümünü gözə alaraq döyüşüb. Düşmən minaatanlarla taboru aramsız atəşə tutduğundan Fərid ayağından qəlpə yarası alıb. O, kəmərlə ayağını sıxaraq döyüşə davam edib və bunu əsgərlərə bildirməyib. Onların mövqeyi təhlükəli olsa da, sona qədər döyüşüblər. Vəziyyətin təhlükəli hal aldığını görən ermənilər Xankəndidə həyəcan siqnalı veriblər. Onlara köməyə gələn dəstə də geri oturdulub. Lakin Fərid ona tuşlanan düşmən atəşindən yayına bilməyib və noyabrın 9-da şəhadətə yüksəlib.
Bəlkə də o, Vətən müharibəsinin son günündə dünyaya göz yumanlardan, sonuncu şəhidlərdən olub. Möhtəşəm Zəfərə, Qələbəyə bir neçə saat qalırdı…
Meyiti bir neçə gün düşmənin atəş nöqtələri altında qalıb, noyabrın 16-da II Şəhidlər xiyabanında dəfn edilib. Ölümündən sonra “Azərbaycan Bayrağı” ordeni, “İgidliyə görə”, “Vətən uğrunda”, “Şuşanın azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edilib.
AZƏRTAC xatırladır ki, Fərid Tahir oğlu Ələkbərov 1980-ci il iyulun 18-də Bakıda anadan olub. Əslən Nardaran kəndindən olsalar da, köhnə “Sovetski” adlanan ərazidə yaşayıblar. İlk təhsilini Nəsimi rayonundakı M. Müşfiq adına 18 nömrəli məktəbdə alıb, sonra Səbail rayonundakı 190 nömrəli orta məktəbdə təhsilini davam etdirib. Məktəbdə oxuyarkən idmanla, xüsusilə, şahmatla maraqlanıb.
1996-cı ildə İstanbul Kuleli Hərbi Liseyinə daxil olub. 4 il dərslərinə, təlimlərə məsuliyyətlə yanaşıb, verilən tapşırıqları qüsursuz yerinə yetirib. 2000-ci ildə təhsilini bitirəndən sonra Ankara Quru Qoşunları Hərb Məktəbinə daxil olub və 2004-cü ildə təhsilini başa vurub. Sonra İsparta şəhərindəki Dağ Komando Məktəbinə daxil olub. Burada dağ şəraitindəki çətin təlimlərdən bacarıqla keçib və məktəbi uğurla bitirib. Fərid hərbə aid təlimlərdə özünü sınayıb. 2005-ci ildə Polatlı Topçu Məktəbində də təhsil alaraq hərbin daha çox sahələrini incəliklərinə qədər öyrənib və məktəbi fərqlənmə diplomu ilə başa vurub.
Qardaşı Rüfət onda əsl hərbçi, zabit keyfiyyətlərinin olduğunu deyib: “O, həm qardaşım, həm də dostum olub. Həmişə bir-birimizə arxa olmuşuq. Məktəbdə oxuyanda dərslərinə çox yaxşı hazırlaşırdı. Əsasən, tarixlə, tarixi şəxsiyyətlərlə maraqlanırdı. Onlar haqqında məlumatlar toplayırdı. Fərid uşaqlıqdan çox çevik və qorxmaz idi. Həmişə güclülərlə mübarizə aparmağı sevirdi. Peşəsinə çox bağlı və sədaqətli idi. Vətən müharibəsindən əvvəl döyüş əməliyyatlarının başlanacağı barədə müxtəlif söz-söhbətlər gəzirdi, bu barədə ondan soruşanda həmişə sualdan yayınar, başqa mövzuda danışardı. Fəridin itklisindən sonra onun ad günlərini məzarı başında keçirməyi adət etmişik. Artıq beş ildir ki, belədir”.
Anası Şükufə Hüseynova ürək ağrısı ilə danışıb: “Fərid yaxşı ailə başçısı, ata idi. Evdə olanda səhər yeməyində süfrəni özü hazırlamağı sevərdi. Qabların eyni olmasına, süfrədə düzülüşünə, təmizliyinə xüsusi fikir verirdi. Hər şeyə yanaşmada onda bir zabit səliqəsi var idi. Fərid həmişə mənimlə görüşməyə mülki paltarda gələrdi. Amma Vətən müharibəsi ərəfəsi görüşməyə gələndə hərbçi paltarında idi. Dedim, niyə belə geyinmisən? “Təlimə gedəcəyəm”,- dedi. Sonradan bildim ki, bizi həyəcanlandırmamaq üçün belə söyləyib. Beş ildir ki, onun ətrini nəvəm Tahirdən alıram. Nə qədər canım var, yaşayıram, onun yadigarı, 8 yaşlı Tahirin böyüyüb, təhsil alması üçün çalışacağam”.
